Struktury płaskie a wzrost liczby zespołów

Geneza struktur płaskich

Struktury płaskie charakteryzują się minimalną liczbą warstw zarządzania między osobami wykonującymi zadania operacyjne a osobami podejmującymi decyzje strategiczne. Taki model sprawdza się szczególnie dobrze w organizacjach liczących kilkanaście do kilkudziesięciu osób, gdzie bezpośrednia komunikacja pozostaje możliwa.

Granice skalowania płaskiej struktury

W miarę wzrostu liczby zespołów produktowych utrzymanie płaskiej struktury staje się coraz trudniejsze. Osoba odpowiedzialna za koordynację całości zaczyna napotykać ograniczenia związane z liczbą relacji, które może efektywnie nadzorować jednocześnie.

Praktyka pokazuje, że granica ta bywa różna w zależności od charakteru pracy zespołów — organizacje o wysokim poziomie autonomii poszczególnych zespołów mogą utrzymać płaską strukturę dłużej niż te wymagające ścisłej koordynacji między działami.

Sygnały przeciążenia

Do typowych sygnałów wskazujących na przeciążenie płaskiej struktury należą wydłużający się czas oczekiwania na decyzje, rosnąca liczba spotkań angażujących osoby niezwiązane bezpośrednio z danym tematem oraz trudności w ustaleniu, kto ostatecznie odpowiada za dany obszar.

Przejście do struktury warstwowej

Przejście od struktury płaskiej do modelu z dodatkową warstwą zarządzania średniego szczebla zwykle następuje stopniowo — organizacje najpierw wyznaczają nieformalnych liderów zespołów, a dopiero później formalizują tę rolę w ramach struktury organizacyjnej.